[KHR][8059] Crush [Oneshot]

posted on 25 Oct 2011 15:14 by arkarcilis27 in Fiction

FIC : KHR
PARING : 8059
RATE : PG
NOTE : เขียนสดอีกแล้วล่ะ ก็โกคุน่ะน่ารักสุดๆไปเลย แถมอ่านคอมเม้นต์แล้วมีกำลังใจ กรี๊ด >O< กะว่าฟิคตัวต่อไปจะเป็น 1859 แล้วล่ะค่ะ เพราะว่าคุณฮิก็น่าร๊าก~
ปล.ช่วยกันอวยพรให้ธรรมศาสตร์ด้วยนะคะ ไม่รู้จะกลับสู่สภาพปกติเมือ่ไหร่ ตอนนี้จากภาพที่อัพโหลดมา น้ำมิดหัวแล้วค่ะ ToT *กรีดร้อง* *นอนกอดประมวลร้องไห้*
.
.
.

                แกน่ะ ไม่สมควรมาอยู่ใกล้ฉันเลยสักนิด

                เอาหน้าโง่ๆของแกไปที่อื่นได้แล้ว เจ้าบ้าเบสบอลเอ๊ย!

                นายไม่เห็นสายตาฉันหรอไง

                หยุดทำเหมือนฉันเป็นเด็กดีสักที

                ชอบเดินตามฉันอยู่เรื่อย ไม่เคยสนใจสักนิดว่าฉันรำคาญแกแค่ไหน

                เลิกบอกฉันว่า ‘รัก’ กับ ‘ชอบ’ ได้แล้วด้วย!

                เห็นไหมว่ารุ่นที่สิบกำลังเข้าใจเราผิด

                ...เมื่อไหร่กันวะ ที่แกจะฟังที่ฉันพูดซักที

                แกจะสอบตกเลขก็เรื่องของแก มันไม่ใช่ธุระของฉันสักนิด

                ฉันช่วยแค่รุ่นที่สิบเท่านั้นแหละ ส่วนแกก็ตัวใครตัวมัน...

 

 

                บ้าชะมัด!...สุดท้ายก็ทำมาจนได้

                โกคุเทระ ฮายาโตะ ก้มมองสมุดแบบฝึกหัดเล่มใหญ่ในมือ ด้วยความรู้สึกเหมือนมีพายุฝนวนเวียนรอบตัว ทั้งๆที่รุ่นที่สิบไม่ได้ขอร้องให้ช่วยมันสักนิด ความจริงแค่ทำรายงานให้รุ่นที่สิบคนเดียวน่าจะพอแล้ว แต่ไอ้ความเคยชินมันเผลอทำมาสองเล่มโดยไม่รู้ตัว

                บ้า บ้า บ้า บ้าชะมัด เพราะแกคนเดียวเลย เจ้าบ้าเบสบอล!

                ถ้าแกไม่คอยตามฉันกับรุ่นที่สิบแจขนาดนี้ ถ้าแกจะหัดขยันเรียนวิชาเลขซะบ้าง ถ้าแกจะเลิกมองฉันด้วยสายตาแบบนั้น ถ้าแกจะหยุดรอยยิ้มโง่ๆนั่น

                ...ฉันก็คงไม่เผลอทำไอ้รายงานโง่ๆนี่ขึ้นมาหรอก!

                เด็กหนุ่มคว้าบุหรี่ขึ้นจุดสูบโดยไม่สนใจว่าฮิบาริ เคียวยะ กรรมการคุมกฎสุดโหดจะโผล่มาตอนไหน เพราะไอ้รายงานในมือนี่แหละทำให้ว้าวุ่นใจแต่เช้า ถ้าเผาทิ้ง...เกิดไอ้บ้านั่นลืมทำงานขึ้นมาล่ะ แต่จะเอาไปให้ทั้งที่รุ่นที่สิบไม่ได้ขอร้อง เขาจะต้องโดนหัวเราะเยาะแน่ๆ!

                แกนะแก ยามาโมโตะ ทาเคชิ ชาตินี้ฉันก็ไม่มีวันให้อภัยแกแน่!

                ร่างบางเดินจ้ำอ้าวไปตามทางเดิน ด้วยรัศมีความโหดที่แผ่กระจายทำเอาบรรดานักเรียนและอาจารย์พร้อมใจหลีกทางให้ เขาขึ้นไปยังดาดฟ้าชั้นบนที่กลายเป็นห้องนอนชั่วคราวยามอยู่โรงเรียน ดวงตาสีเขียวหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นเสียงซ้อมเบสบอลดังขึ้นจากสนาม

                แปลก...วันนี้มันไม่มาซ้อมหรอไง

                โว้ย! แล้วทำไมเราต้องมองหาเจ้าบ้านั่นด้วยเล่า!

                ขยี้เส้นผมสีเงินจนยุ่งเหยิงแล้วก็ไม่สามารถกำจัดความคิดโง่เง่าในสมองออกไปได้ ทำไมมันถึงยากเย็นนักวะ! แค่เอาไฟแช็คในกระเป๋าเสื้อ จุด...แล้วเผาไอ้สมุดเล่มนี้ทิ้งก็หมดเรื่อง!

                เพราะแก เพราะแก เพราะแกคนเดียว... ฉันถึงกลายเป็นคนโลเลขนาดนี้!

                เกลียดแกที่สุด ยามาโมโตะ ทาเคชิ!

 

 

                พักนี้โกคุเทระทำท่าเหมือนคนเลือดลมมาไม่ปกติแฮะ...

                ซาวาดะ สึนะโยชินั่งเท้าคางมอง’มือขวา’ ซึ่งมีสีหน้าเหมือนกินยาขม ท่าทางของโกคุเทระตั้งแต่เริ่มคาบบ่ายคล้ายคนตัดสินใจอะไรไม่ถูก เอาแต่นั่งจ้องสมุดรายงานเล่มใหญ่ บางครั้งก็ทำท่าจะฉีกทิ้ง แต่ก็เปลี่ยนใจเก็บไว้ แล้วก็วนเวียนกลับมาใหม่ซ้ำไปซ้ำมา

                “โกคุเทระคุง”

                “ครับ! รุ่นที่สิบมีอะไรให้ผมช่วยหรอครับ”

                ร่างบางสะดุ้งเฮือก พลางหันหาสึนะด้วยสีหน้าแตกตื่น

                “เป็นอะไรหรือเปล่าน่ะ เห็นนายทำท่าไม่สบายใจมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว”

                อ๊าก... รุ่นที่สิบเป็นห่วงเรา

                โกคุเทระแทบสิ้นชีพเมื่อได้ยินคำพูดของสึนะ ทว่าประโยคถัดมากลับทำเขาแทบหล่นจากเก้าอี้

                “หรือว่ากลุ้มใจเรื่องยามาโมโตะ ก็นั่นแหละน้า วันนี้หมอนั่นไปไหนก็ไม่รู้ สงสัยจะโดดเรียนไปทำการบ้านเลขแน่ๆเลย เขาบอกว่าไม่อยากรบกวนโกคุเทระแล้วน่ะ”

                “...มะ...ไม่ใช่นะครับรุ่นที่สิบ ผมจะต้องไปกังวลเรื่องเจ้าบ้าเบสบอลทำไม!”

                เขาปฏิเสธเป็นพัลวัน แต่มีหรือที่สึนะจะดูไม่ออก...ก็โกคุเทระน่ะ ปากไม่ตรงกับใจสุดๆไปเลยน่ะสิ เด็กหนุ่มผู้สืบสายเลือดแห่งวองโกเล่นั่งเท้าคางมองอีกฝ่าย รอยยิ้มจางๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นคนขี้โมโหก้มหน้างุดๆ พลางยัดรายงานฉบับนั้นลงกระเป๋าของตน

                ความจริง...สึนะเองพึ่งสังเกตเรื่องนี้ได้ไม่นานหรอก

                “แต่ว่ายามาโมโตะน่ะ ชอบโกคุเทระคุงมากเลยนะ”

                ฮะ!

                ดวงตาสีเขียวเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน เผลอปัดปากกาบนโต๊ะหล่นพื้น ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มเก็บอย่างเงอะงะ ผิดกับวิสัยของตน ในใจพาลเหวี่ยงใส่คนที่ไม่อยู่ในห้องเต็มที่

                เจ้าบ้าเบสบอล! แกไปพูดอะไรให้รุ่นที่สิบฟังอีกล่ะ

                แกนะแก! กวนแค่ฉันคนเดียวไม่พอ ยังไปรบกวนรุ่นที่สิบอีกหรอเนี่ย!

                “ยังไงก็...ฝากโกคุเทระคุงช่วยดูแลการบ้านของยามาโมโตะให้ทีนะ”

                รอยยิ้มใสซื่อของสึนะทำเอาโกคุเทระแทบช็อกตาย ระ...รุ่นที่สิบอุตส่าห์ขอร้องมาทั้งที แต่ว่ารุ่นที่สิบครับ ทำไมต้องเป็นผมที่ต้องคอยช่วยงานเจ้าบ้านั่นด้วยล่ะ ถึงจะยังไงก็เถอะ...คนอื่นก็มีตั้งเยอะ ให้ผมไปคุยกับไอ้กรรมการคุมกฎหน้าโหดนั่นยังดีซะกว่า

                สุดท้ายความจงรักภักดีต่อวองโกเล่ทำให้โกคุเทระต้องจำยอม...แม้ในใจจะนึกสาปแช่งเจ้าของรอยยิ้มระรื่นที่เขาเกลียดแสนเกลียด ไม่รู้ว่าตอนนี้ควรจะโทษใครดี โทษตัวเองที่ชอบมีความคิดบ้าๆ โทษวิชาเลขที่ยากเกินกว่าหมอนั่นจะเข้าใจ หรือโทษไอ้คนที่คอยตอแยเขาอยู่เรื่อยๆ?

                คงต้องโทษตัวเองนั่นแหละ ที่ใจอ่อนให้ไอ้บ้านั่นได้ทุกครั้ง

 

 

                ห้องสมุดโรงเรียนนามิโมริเปิดแอร์เย็นเฉียบ แต่ผู้พิทักษ์แหวนแห่งวายุกลับรู้สึกเหมือนเหงื่อเม็ดเล็กๆผุดพรายบนใบหน้า เขาเดินเข้าไปยังส่วนในสุดซึ่งไม่ค่อยมีนักเรียนเข้ามามากนักโดยเฉพาะเวลาเลิกเรียนแบบนี้

                หลับ...ไอ้บ้าเบสบอลมันหลับอีกละ...

                ไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี! ทำไมคนอย่างมันถึงมาเป็นผู้พิทักษ์ให้กับรุ่นที่สิบได้นะ

                ไม่เข้าใจ...ไม่เคยเข้าใจเลยจริงๆ

                ดวงตาสีเขียวจ้องมองใบหน้าของคนที่หลับปุ๋ยอยู่แล้วถอนใจยาว ขนาดนอนหลับหน้ามันยังกวนประสาทเขาได้ไม่เลิก แล้วมีอย่างที่ไหน โดดเรียนมาทั้งวันกลับทำโจทย์ได้แค่สามสี่ข้อ แถมคำตอบก็ผิด โง่...โง่ชะมัด เพราะแบบนี้ไงรุ่นที่สิบถึงให้ฉันคอยช่วยแก

                มือบางหยิบสมุดรายงานเล่มหนาออกมา รอมันตื่นแล้วค่อยเอาไปส่งด้วยตัวเอง ถ้าจะโง่โยนทิ้งก็เรื่องของมันแล้วล่ะ คนอุตส่าห์...ทำให้ขนาดนี้ ถ้าไม่ใช่คำขอของรุ่นที่สิบ เขาจะเอารายงานฉบับนี้เผาทิ้งให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!

                โกคุเทระหันหลังกลับช้าๆ เตรียมย่องออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบโดยไม่ทันสังเกตว่าคนนอนหลับจอมเจ้าเล่ห์แอบลืมตาขึ้น ก่อนหลุบลงแล้วแสร้งครางเสียงอ่อย

                “หนาว...”

                ร่างบางเหลียวกลับมามองคนนอนหลับปุ๋ย ...เอ๊ะ...หรือว่าเจ้านั่นจะไม่สบาย แต่คนบ้ามักไม่ป่วยไม่ใช่หรอวะ

                ยืนต่อสู้กับมโนธรรมในใจเกือบสองนาที ตอนเขาไม่สบาย...ยามาโมโตะก็ยังยอมแบกเขากลับบ้าน เพราะฉะนั้น การจะเหลียวแลมันสักนิดคงไม่เป็นไรหรอกมั้ง อย่างน้อยก็ถือว่าตอบแทนบุญคุณมันแล้วกัน จะได้ไม่เอาข้ออ้างวันนั้นมาตามตอแยเขาอีก

                เด็กหนุ่มขยับกายเข้าใกล้คน(แสร้ง)ป่วย พลางแตะใบหน้าของอีกฝ่ายเบาๆแล้วพึมพำว่า

                “ตัวก็ไม่ร้อนนี่ หรือมันแค่เป็นหวัด”

                วินาทีนั้นเอง ยังไม่ทันที่ข้อมือบางจะชักกลับ ไอ้บ้าเบสบอลก็ลืมตาโพลงแล้วลากเขาเข้าไปใกล้ๆ โกคุเทระร้องเฮ้ยเบาๆ พยายามสะบัดหนีแต่ปรากฏว่าฝ่ายนั้นแรงเยอะกว่ามาก เด็กหนุ่มก้มหน้างุด หากใบหูเล็กๆกลับแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

                “แก ปล่อยนะเว้ย! ผีหื่นกามสิงแกหรอไง ที่นี่มันโรงเรียนนะเว้ย!”

                เขาเอ่ยเสียงรอดไรฟันเมื่อมือปลาหมึกของยามาโมโตะโอบรอบเอวบาง พลางฝังปลายจมูกลงกับเส้นผมสีเงิน ที่น่าอายกว่านั้นคือเขากำลังนั่งตักมันอยู่

                เพราะแบบนี้ไงฉันถึงเกลียดแก

                แกชอบทำอะไรแบบนี้อยู่เรื่อย

                แกเห็นฉันเป็นตุ๊กตาของแกหรอไงหา เจ้าบ้าเบสบอล!

                แล้วฉันก็ต้องโทษตัวเอง ที่ใจอ่อนกับแกเสมอ!

                โกคุเทระดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของวรุณ ยิ่งพยายามดิ้นร่างกายยิ่งพาลอ่อนแรงเอาดื้อๆ ลมหายใจอุ่นร้อนข้างแก้มทำให้เขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะตาย

                “นายทำรายงานเลขมาให้อีกแล้ว”

                “เออสิวะ! บอกไว้ก่อนนะถ้าไม่ใช่รุ่นที่สิบขอร้อง ฉันไม่ทำให้แกหรอก”

                เขาตอบกระชากเสียง ไม่ยอมบอกความจริงว่าเผลอทำรายงานสองฉบับมาตั้งแต่ต้น ยามาโมโตะอมยิ้มเพียงลำพัง ก่อนหยุดการรุกรานร่างเบื้องบนที่แม้จะสบถด่า หากหัวใจกลับเต้นโครมๆจนรู้สึกได้

                น่ารัก...โกคุเทระน่ารักจริงๆนั่นแหละ

                มือใหญ่ปล่อยให้อีกฝ่ายเป็นอิสระ เด็กหนุ่มเด้งผึงจากตัวเขา ดวงตาสีมรกตเป็นประกายวาวโรจน์ และคงกระโดดเต้นเหยงๆแน่ถ้าไม่ได้อยู่ในห้องสมุด โกคุเทระขยี้ผมตัวเองแรงๆ ใบหน้าเล็กแดงก่ำด้วยความโกรธปนเขินอาย

                “ฝากไว้ก่อนเถอะแก! ไอ้บ้าเบสบอลลามก โรคจิต! คอยดูนะ ฉันจะไปฟ้องรุ่นที่สิบ!”

               

 

                หยุดยิ้ม หยุดกอดฉัน หยุดมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นได้แล้ว

                ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วฮะ ว่าระหว่างเรามันไม่มีอะไรทั้งนั้น

                เอามือปลาหมึกของแกออกไปจากเอวฉันด้วย!

                ได้ยินไหมเจ้าบ้าเบสบอล ฉันเกลียดแก เกลียดแก๊!

                อยู่ใกล้แกทีไร หัวใจฉันเต้นแรงทุกที แถมยังควบคุมตัวเองไม่ค่อยได้

                แกมันบ้า บ้า บ้า ยามาโมโตะ ทาเคชิ! แกทำให้ฉันเป็นแบบนี้

                คอยดูเถอะ! ฉันต้องจัดการให้ได้สักวัน

                อ๊ะ... บอกว่าอย่ากอดไง ห้ามกัดหูด้วย! ขนลุกเป็นบ้า

                แกคิดจะทำอะไรกับฉันกันแน่นะ ยามาโมโตะ...ฉันกำลังจะสำลักตายอยู่แล้ว!!!

                บอกแล้วไงว่า ไม่รัก ไม่รัก ไม่รัก!

                ปล่อยนะโว้ยยยยยย!!

 

FIN

ยามาโมโตะ : /ยิ้มเนียน จุ๊ๆ รู้ใช่ไหมครับว่าเกิดอะไรขึ้นเป็นลำดับถัดไป

โกคุเทระ : แก๊!!! ไอ้บ้า!! /โดนจับขึ้นพาดบ่า

ลาแล้วลาลับจ้า =w="

                               

Comment

Comment:

Tweet

ก๊ก จะซึนไปไหนจ๊ะลูกกก
อย่างงี้ไง ยามะถึงได้ทั้งรัก ทั้งหลง >o<
ชอบฟีลของก๊กจังในเรื่องนี้จริงๆค่ะ ทั้งกัดทั้งเหวี่ยงทั้งโวยวายแต่ไม่วายซึน >w<

ยิ่งพยศแบบนี้ยิ่งน่าปราบนะไม่รู้เหรอจ๊ะ 555


ชอบบบบบบบ โดยเฉพาะตอนสุดท้าย กั่กๆๆ

#4 By roku-san on 2011-11-26 17:08


ก๊กซึนได้โล่มากกกกกกกกกกกกก

ซึนสุดในสามโลก ซึนตั้งแต่ต้นจนจบเรื่อง

แค่เริ่มมาก๊กก็น่ารักแล้วววววว ><

คนซึนนี่ต้องมานั่งสับสนตัวเองเรื่อยเลย

ความจริงก็หาข้อสรุปได้แล้ว แค่ไม่ยอมรับสินะก๊ก 555

เนียนก็ยังเนียนได้วันยันค่ำจริงๆ ขำXD


ทูน่าช่างเป็นพ่อสื่อที่ดี แอบจิ้น 2759 ไปแล้ว

อร๊ายยย>///<


ปล. เมื่อ'เห็นเสียง'ซ้อมเบสบอล
แบบว่าจะเห็นหรือจะได้ยินดี =w=;;

#3 By Cartoon~AholiC on 2011-11-04 23:38

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

น่ารักที่สุดเลยค่า ก๊กคุงงงงงงงงง~

ก๊กคุงซึนได้น่ารักมากๆ ความจริงก็หลงรักเนียนเข้าแล้วล่ะสิ ปากแข็งอย่างงี้ ยามะน่าจะจับกดให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนา คึๆๆๆ

โฮกกกกกกกกกกกก ตัดจบดื้อๆแบบนี้เลยเหรอค้ะwink (เสียดายจริงๆ)

ปล.พอจิ้นภาพก๊กโดนยามะจับพาดบ่าแล้วมัน......

#2 By tsun-tsun on 2011-10-27 16:00

ยามะจะทำอะไรก๊กง่ะ

//ขออิโมติคอนแดดิ้นด้วยค่ะ T T

#1 By Raine+ on 2011-10-25 17:04