[KHR] 8059 Truly Madly Deeply

posted on 22 Oct 2011 00:30 by arkarcilis27 in Fiction

FIC : KHR
PARING : 8059
RATE : PG
NOTE : แต่งขึ้นสดๆร้อนๆค่ะ อยากเขียนก็เขียนเลย คือมันเขียนเพราะทนความกดดันไม่ไหว อ่านหนังสือสอบติดกันมาหลายวันแล้ว ประกอบกับเพลง Truly Madly Deeply ที่ทำให้คิดอะไรบ้าๆบอๆออก ไม่ได้เขียนฟิคมานานมากแล้ววว หวังว่าทุกคนจะรับได้นะคะ *หัวเราะ* ติชมก่นด่ายังไง เม้นต์ได้นะเออ
ใครอยากฟังเพลงของวงนี้ จิ้มๆ ฟังเลยนะคะ เป็นเพลงเก่าที่ทุกวันนี้ฟังกี่ทีก็ยังเพราะจริงๆนั่นแหละ
.
.
.

I'll be your dream, I'll be your wish I'll be your fantasy
I'll be your hope, I'll be your love be everything that you need
I love you more with every breath truly madly deeply do

I will be strong I will be faithful 'cause I'm counting on

 

                “...ระ..”

                เสียงนั่น...ใครกัน...?

                “โกคุ...เทระ”

                เรียกอยู่ได้...หนวกหูเสียจริง

                มรกตคู่สวยปรือขึ้นช้าๆอย่างง่วนงุน ภาพแรกที่เห็นคือใบหน้ายิ้มแย้มของคนที่เกลียดแสนเกลียด รอยยิ้มโง่ๆที่แสนเป็นมิตรนั่น

                น่าเกลียดชะมัด!

                ยามาโมโตะ!

                “แก๊!! ไอ้เจ้าบ้าเบสบอล”

                เขาตะโกนใส่หน้าอีกฝ่ายเสียงดัง คนบ้าเบสบอลผงะไปเล็กน้อย ก่อนฉีกยิ้มระรื่นอีกครั้งโดยที่เจ้าตัวหารู้ไม่ว่าคนขี้โมโหกำลังนับถอยหลังขีดความอดทน

                “ละเมออะไรเสียงดังเชียว ฮะๆ”

                “ยุ่ง!”

                โกคุเทระถลึงตามองอีกฝ่าย เด็กหนุ่มยกมือขึ้นปาดใบหน้าโชกเหงื่อแล้วหลับตาลงอีกครั้ง นานแล้วที่ฝันร้ายไม่ย่างกรายเข้ามาในห้วงนิทรา หากเมื่อครู่เขากลับฝันถึงโลกสีเทาบิดเบี้ยว โลกที่เขาปิดตายมันไว้หลังประตูแห่งความทรงจำ

                “นายฝันร้ายหรอไง”

                “ไม่ใช่เว้ย!”

                “แต่ตอนตื่น นายทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เลยนะ”

            เกลียด...เขาเกลียดไอ้หมอนี่ที่สุด... 

                เมื่อไหร่แกจะเลิกทำเหมือนเข้าใจฉันสักทีวะ!

                “อ้าว จะไปไหนน่ะ”

                “ไปที่ๆไม่มีแกไง!”

                คำตอบกระชากเสียง ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืนโซซัดโซเซ แก้มสองข้างแดงก่ำเพราะพิษไข้ โลกทั้งใบหมุนคว้างอย่างน่าอัศจรรย์ และแน่ล่ะ – เขามองเห็นเจ้าบ้าเบสบอลถึงสามคน ที่สำคัญยามาโมโตะกำลังยิ้มเหมือนเห็นเด็กน้อยน่าเอ็นดู

มือของนักดาบเอื้อมมาแตะแขน หากโกคุเทระสะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดี

                “บ้าเอ๊ย อย่าทำเหมือนฉันเป็นเด็กนะเว้ย!”

                ปลายนิ้วเรียวเอื้อมไปจิ้มหน้าผากอีกฝ่ายแรงๆแต่ไม่ยักสะดุ้งสะเทือนสักนิด หนำซ้ำมันยังเอามือใหญ่ๆของมันมาทาบหน้าผากเขาอีกต่างหาก

                 “นายเป็นไข้นะโกคุเทระ”

                เปล่า ฉันไม่ได้เป็น แกนั่นแหละเป็นไข้ ไอ้บ้าเอ๊ย! หยุดยิ้มได้แล้ว!

                เขาอยากตะโกนใส่หน้ายามาโมโตะแบบนั้น แต่ร่างกายพลันหมดแรงเอาดื้อๆเหมือนโดนสูบพลังงานจนหมด ที่สำคัญคือเขาเห็นยามาโมโตะกำลังพูดอะไรบางอย่าง โกคุเทระแยกเขี้ยว อยากแฟ่ดใส่อีกฝ่ายใจแทบขาดแต่สุดท้ายต้องยอมแพ้อาการเจ็บป่วยของร่างกาย

                ไอ้ไข้หวัดบ้าบอนี่...ไม่ยอมหายสักที!

 

A new beginning.
A reason for living.
A deeper meaning

 

                สุดท้ายก็แพ้ยามาโมโตะทุกครั้ง...

                ใบหน้าแดงก่ำซบลงกับไหล่กว้างของอีกฝ่าย เหงื่อเม็ดเล็กผุดพราวตามไรผมสีเงินสวย รู้สึกได้เลยว่าใบหูตัวเองเป็นสีเดียวกับมะเขือเทศ ตลอดทางกลับบ้านมีแต่สายตาของคนบนถนนจับจ้องทั้งคู่ด้วยความสนใจ

                โกคุเทระคนนี้...กำลังขี่คอไอ้บ้าเบสบอลที่เขาเกลียดมากที่สุดในสามโลก

                “แก...มะ...ไม่อายหรอไงฟะ!”

                “หือ...” ยามาโมโตะยิ้มระรื่น “อายทำไม ก็นายไม่สบายนี่”

                “โว้ย! แล้วมีผู้ชายที่ไหนเค้าทำกันแบบนี้บ้าง”

                “ก็ฉันกับนายไง...”

                พอเถอะ น่าจะรู้ตัวตั้งนานแล้วว่าชาตินี้ไม่มีทางพูดกันรู้เรื่อง

                เปลือกตาบางปิดลงช้าๆ เขาไม่ควรมาอยู่บนหลังยามาโมโตะด้วยซ้ำ เขาไม่ควรเชื่อใจใครนอกจากรุ่นที่สิบ - - บางทีเขาไม่อาจเชื่อใจได้แม้กระทั่งตนเอง

                เราไม่สามารถไว้วางใจใครได้จริงๆทั้งนั้นแหละ...

                อดีตที่ผ่านมา โกคุเทระจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเคยเชื่อใจใครบ้าง ในเมื่อผู้คนรอบกายล้วนแต่ใส่หน้ากากเข้าหากัน ไม่มีใครรู้ว่าในใจอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ – โกหก หลอกลวง เห็นแก่ตัว – คำจำกัดความสั้นๆของมนุษย์ ในฐานะผู้พิทักษ์แหวนแห่งวายุ เขาเปรียบดังสายลมพัดเกรี้ยวกราด รวนเร ไม่หยุดนิ่งแน่นอน โกคุเทระไม่จำเป็นต้องไว้ใจใครยกเว้นผืนนภาอันกว้างใหญ่ที่เขาฝากชีวิตไว้

                แต่ใครจะรู้บ้าง...ว่าสายลมที่ไม่เคยหยุดนิ่ง...บางครั้งก็ต้องการที่พึ่งพิงเหมือนกัน

                “คิดอะไรอยู่น่ะโกคุเทระ”

                “หา?” ผู้พิทักษ์แห่งวายุร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินคำถามจากยามาโมโตะ “อะไรของแกวะ”

                “ฉันแค่ถามเฉยๆ นายคิดอะไรในใจอยู่ใช่ไหม อย่างคำถามที่ว่า ฉันจะเชื่อใจไอ้หมอนี่ได้ไหมว้า?”

                “ไม่ใช่เว้ย!”

                คนป่วยปฏิเสธเป็นพัลวัน หากเพื่อนร่วมทางจำเป็นกลับไม่ยอมพูดอะไร ฟ้าเริ่มมืดลงทุกทีและปีกของความเงียบก็โรยตัวครอบคลุมไปทั่วบริเวณ

                “นายน่ะ... ชอบคิดอะไรคนเดียวอยู่เรื่อย”

                ยามาโมโตะพูดขึ้นเรื่อยๆขณะก้าวไปตามถนนเส้นเล็ก

                “บางทีนายดูเหมือนแบกโลกทั้งใบเอาไว้ ทั้งที่มีคนอีกตั้งมากมายอยากจะช่วยนาย”

                เขาได้พบคนๆหนึ่ง...ซึ่งเอื้อมมือมาสัมผัสหัวใจ

                “แกจะรู้อะไรวะ เจ้าบ้าเบสบอล”

                “ฮะๆ ฉันคงไม่รู้อะไรมากหรอก แต่ฉันแค่รู้ว่าโกคุเทระกำลังทุกข์สุดๆไปเลย”

                “พูดมากเกินไปแล้วน่า”

                เขากำเสื้ออีกฝ่ายไว้แน่น ทั้งที่ไม่อยากไว้ใจใคร...ทั้งที่สาบานกับตัวเองว่าจะไม่เชื่อใครอีกแล้วแท้ๆ แต่ตอนนี้เขากลับภาวนาให้ถนนเส้นนี้ทอดยาวไปอีกสักนิดก็ยังดี

                ยามาโมโตะเหลือบมองคนบนแผ่นหลังที่ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ แถมเสมองไปทางอื่นอย่างจงใจ รอยยิ้มจางๆจุดขึ้นที่มุมปาก อย่างน้อยโกคุเทระที่คอยตั้งป้อมกับเขาตลอดก็ยอมลดทิฐินั้นลงบ้าง...สักนิดก็ยังดี

              “โกคุเทระน่ะ มีอดีตที่ทำให้ไม่สามารถเชื่อใจใครได้ง่ายๆอีก”

              “แล้วนายน่ะ... จะสามารถทำให้โกคุเทระเชื่อใจได้หรือเปล่าล่ะ?”

               เอาเถอะ... ไม่ว่าจะนานแค่ไหน ตราบเท่าที่ถนนสายนี้ยังทอดยาวต่อไป เขาเชื่อว่าสักวันหนึ่งโกคุเทระ คงเปิดใจยอมรับมากขึ้น แม้ตอนนี้จะไม่มากเท่าไหร่ แต่สักวันหนึ่ง...เขาคงมีโอกาสได้กุมมือคนๆนี้ไปตลอดทาง

 

I want to stand with you on a mountain
I want to bathe with you in the sea
I want to lay like this forever
until the sky falls down on me

 

“...โกคุเทระ...”

“ฮะ?”

“รักนะ”

“หุบปากไปเลย ไอ้บ้าเบสบอล!!”

 

 END.

บางทีมนุษย์เราก็ต้องการใครคนหนึ่งซึ่งพร้อมจะเดินจูงมือด้วยกันไปตลอดกาล :)

               

               

Comment

Comment:

Tweet

ชอบการบรรยาย บทจะฮาก็ฮา บทจะซึ้งก็ซึ้ง น่ารักดีค่ะ >w<

#2 By roku-san on 2011-11-26 17:14

อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

>////////////////////<

น่ารักมากกกกกก อ่านแล้วยิ้มได้ตลอดเลยค่ะ แต่ก็รู้สึกเหมือนจะอยากร้องไห้ไปพร้อมๆกันด้วย TwT เพลงมันฟังดูเศร้าๆซึ้งๆด้วยมั้งเนี่ย

ก๊กซึนได้ใจมากค่ะ ซึนได้โล่ ซึนได้ตลอดทั้งเรื่องเสมอต้นเสมอปลาย

ส่วนเนียนดูอบอุ่นมาก อย่างกับอ่านใจได้แหนะXD

แอบงงหน่อยๆว่าตอนแรกอยู่ที่ไหนกัน แล้วออกไปไหนกันมา

คนที่พูดประโยคนั้นกับยามะนี่รีบอร์น หรือชามาล หรือเบียงกี้อ่ะ*-*

แต่ก็รู้สึกว่าฟิคเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องรู้ก็ได้แฮะ อารมณ์ว่าเป็นโลกที่มีเราสองคนก็พอ>///<

แล้วตอนจบมันก็กลับมาเนียนXD

#1 By Cartoon~AholiC on 2011-10-25 10:55