.
.
.
.
.
ผมลืมตาขึ้นในเช้าวันหนึ่ง
เสียงนาฬิกาปลุกดัง
โลกดำเนินต่อไปอย่างสงบราบเรียบ
แปรงฟัน อาบน้ำ กินข้าว เล่นคอมพ์
ที่สนุกหน่อยคือการพูดคุยกับเพื่อนที่โรงเรียน
ไม่รู้ว่าทำไมไม่เคยเบื่อ
ทั้งที่เจอกันทุกครั้ง ก็พูดกันมากมายทุกครั้ง
.
.
.
ผมคิดว่ามันเหมือนกับความผูกพัน
ปลายนิ้วผมมีเส้นด้ายบางๆพันอยู่
มันเหนียวแน่นกว่าที่คนนอกเห็นมากมายนัก
และเจ้านี่ล่ะมัง ที่ทำให้เพื่อนเชื่อมถึงเพื่อน
ไม่ว่า "กู" กับ "มึง" จะไกลกันแค่ไหน
บางทีแค่ได้ยินเสียงพวกมันตะโกน
หรือแวะมาด่าผมในเฟซบุ๊ค
บอกได้คำเดียว
"ผมอุ่นใจ"
.
.
.
และมีอีกหลายครั้งที่ผมลืมตาตื่น
เสียงนาฬิกาปลุกดัง
โลกดำเนินต่อไปอย่างสงบราบเรียบ
แปรงฟัน อาบน้ำ กินข้าว เล่นคอมพ์
ทว่าน่าเศร้าเหลือเกิน
ปลายเชือกเส้นหนึ่งไม่มีใครบางคนอีกต่อไป
การจากลาเป็นเรื่องทำใจยาก
หลายครั้งผมละเมอ เพ้อเจ้อ
รอออนเอ็ม รออัพเฟซ รอโทรศัพท์
พอได้สติก็เตือนตัวเองว่า
"ไม่มีมึงแล้วว่ะ"
.
.
.
"ความเหงา"
แม่งเป็นอะไรที่พูดยากจริงๆ
แล้วมึงล่ะ
โลกที่ไม่มีพวกกูอยู่
มึงฝันหวานอยู่ใช่ไหมวะ?
.
.
.
"ไอ้เพื่อนรัก"
 

Comment

Comment:

Tweet

ถูกความผูกพันที่เคยผูกไว้
พอหายไป
ย่อมรู้สึกได้

Hot!
เพื่อนรัก

#2 By ราศีกุมภ์ on 2011-10-14 21:29

เชือกอาจจะยาวห่างออกไปเรื่อยๆ

แต่สุดท้ายก็ต่างลืมเชือกเส้นนี้ไม่ได้หรอกครับ

มันเหนียวแน่นอย่างที่ว่านั่นแหละ big smile

#1 By GUMBEAR on 2011-10-14 21:24