ว่างเปล่า

"เราเกือบจะหลงลืมบางสิ่งบางอย่างไป"

ฉันหยุดเขียนนิยายไปได้หลายปีด้วยเหตุผลหลายๆอย่าง หยุดทำสิ่งที่ตัวเองรัก และทุ่มเทให้กับอีกสิ่งหนึ่งที่ฉันรักมันไม่แพ้กัน

เดือน พ.ค. ที่ผ่านมา ฉันได้เข้าประกวดกับสนพ.แน๊ตตี้

การประกวดในครั้งนั้น ดึงฉันกลับมาสู่จุดยืนแห่งการเป็นนักเขียนอีกครั้งหนึ่ง

มัวแต่หลงลืมกับสิ่งที่เรียกว่าเงินทองไปอยู่พักหนึ่ง

ยอมเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เป็นตัวของเราเองให้เข้ากับอีกสำนักพิมพ์นึง

ดิ้นรนทำทุกวิถีทางให้เข้ารอบ 20 คนให้ได้

หากยามเมื่อฉันได้เข้าแข่งขันแล้ว สิ่งที่ฉันสัมผัสได้คือความหลอกลวง

ฉันไม่ได้ภูมิใจในงานเขียนชิ้นนั้นเลย ตอนที่ฉันอ่านมันก็ได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆ

"นี่ใช่งานเขียนนี่เราต้องการแล้วหรอ"

คำตอบคือ มันไม่ใช่

เราเลือกที่จะใช้ปลายปากกาถ่ายทอดจินตนาการผ่านตัวอักษร สู่สายตาคนอ่านนับร้อย ให้ซาบซึ้งถึงบทร้อยกรองที่เราเขียนขึ้น

ไม่ใช่การบรรยายผ่านอีโมติค่อนหรือการใช้ภาษาที่มันไม่ใช่ตัวเรา

เอกลักษณ์ของภาษาไทยที่เรายอมรับคือความสละสลวยที่มีอยู่ การเลือกคำมาใช้ที่มีหลากหลาย สร้างสรรค์งานเขียนของเราให้ได้อย่างเต็มที่

สิ่งที่ฉันรับรู้จากคนรอบตัวคือ สำนักพิมพ์นั้นเหยียบย่ำความงดงามแห่งภาษาให้จมลง

คนบางคนหน้ามืดตามัวอ่านมันแบบไม่ลืมหูลืมตา

ขอประกาศเพื่อตอกย้ำกับตัวเอง ณ ที่ตรงนี้

ว่าเราจะไม่มียอมหันกลับไปทำลายสิ่งที่เรารักอีกแล้ว

พอกันทีกับการทำตัวให้เป็นแนวตลาด

กูก็คือกู เป็นตัวกูแบบนี้ กูอาจจะไม่ได้เขียนสนุกหรือน่ารักเหมือนคนอื่นๆ แต่กูก็ภูมิใจในงานเขียนของกู

จะขอบรรเลงจินตนาการอันยิ่งใหญ่ เรียงร้อยถ้อยคำผ่านตัวอักษรนับร้อย สู่สายตาชาวประชา

ให้ลึกซึ้งถึงคุณค่าของสิ่งที่เราเรียกว่า "ภาษาไทย" ไม่ใช่ "อีโมติค่อน"